Oekraïne
Asiel Barmhartigkeit in de plaats Lviv in de Oekraine.
Wanneer je denkt dat je als mens toch wel alles hebt gezien; krijg je dit onder ogen! Honden die permanent in piepkleine kistjes worden gehouden.
Een jonge Duitse organisatie maakte zich met veel mankracht sterk om de omstandigheden voor deze dieren drastisch te kunnen verbeteren maar zij konden zonder financiële middelen ook geen ijzer met handen breken.
Dier en Project fungeerde echter vaker als breekijzer en we sloegen de handen inéén!
Want enige mate van vrijheid is een groot goed!
En in dit geval was vrijheid gewoon te koop, en nog betaalbaar ook!
Want die kisten MOESTEN leeg!!!!
Deze 8 maanden oude Dobermanpup heeft
nu een stukje vrijheid dankzij de vrienden
van Dier en Project die een ´stukje onderstaand
grondgebied´ voor hem kochten.
Zoals altijd is neutralisatie van de dieren in nood ook een prioriteit.
Daartoe wordt getracht een medisch centrum in te richten. Heel veel dieren hebben echter ook last van oude botbreuken die een bepaalde vergroeing tot gevolg heeft. Amputatie van de aangetaste ledematen is dan vaak de enige mogelijkheid om het dier in kwestie pijnloos door het leven te laten gaan!
Op donderdag 4 september 2008 vond er een transport van hulpgoederen plaats. Onze dierenvriend René Lemmers van www.stichting-galgo.nl heeft in samenwerking met Dier en Project dit transport verzorgd! Op woensdag 20 augustus troffen wij voorbereidingen voor het noodtransport naar de Oekraïne. Dierenvriend René Lemmers arriveerde ook nog met een busje hulpgoederen. We hebben alles samengevoegd, uitgezocht, gesorteerd en ingeladen. Een heleboel van het gevraagde hebben we weten te bemachtigen. Gelukkig ook een behoorlijke hoeveelheid hechtdraad, dat is daar namelijk schaars en onbetaalbaar.
Het transport vertrok op vrijdag 5 september 2008 richting de Oekraìne, helaas heeft de vrachtwagen in Polen een ongeluk gehad en ging een groot gedeelte van de lading verloren.
We wachten nog op berichtgeving
van wat nu precies behouden kon
worden.......
Verder nog slechte berichten vanuit de Oekraïne, hond Mama die bij ons mocht komen wonen, ontsnapte vanuit haar ´kistje´ en kwam tussen de meute andere honden terecht. Ze werd compleet verscheurd!
Er werd besloten twee 'kistgenootjes' een kans te geven. Haar dochter Rehlein en nog een andere hond komen naar Nederland!
En daar zijn ze dan; sinds zondag 12 oktober 2008 in de opvang..........
Bahar en Rehlein; we weten nog niet precies wie nu wie is en helaas weten ze dat zelf ook nog niet. Ze zijn volledig de kluts kwijt. Nooit eerder zagen ze daglicht, nooit eerder hadden ze dagelijks contact met mensen. De wereld is zó groot, hun angsten zo mogelijk nog groter. Vandaag de dag (dinsdag 14 oktober 2008) weten we allemaal nog niet precies hoe we het aan gaan pakken, maar we hopen wel dat het gaat lukken........
===============================================
U weet allemaal hoe het ooit begon; deze hondjes verbleven al hun leven lang in kistjes! In oktober kwamen ze naar Nederland en toen verbleven ze in een opvang. Omdat al snel duidelijk werd dat het hier onder deze omstandigheden niet herplaatsbare honden betrof moest er een oplossing komen en besloot ik de honden naar hier te halen. Op zaterdag 1 november 2008 hebben Jeroen en ik de honden opgehaald. Hun ‘onderkomen’ werd eerst voorzien van een dikke laag stro. Een gemakkelijke stoel was wel van het begin af aan aanwezig want het was nodig om heel veel tijd met ze door te brengen.
De stoel lieten ze onaangeroerd en langzaam veranderen we hun onderkomen in een steeds meer op een ‘huiskamer’ lijkende omgeving.
Ze hebben nu nog 1 afgezet strohoekje, daar doen ze hun behoeftes.
Manden, kussens, dekens en dergelijke, ze laten het tot nu toe heel.
Wel hebben ze heel veel afleiding in de vorm van kluifjes en botten.
De eerste dagen zijn Rehlein en Bahar zichtbaar doodongelukkig en ze hebben maar één doel voor ogen; zover mogelijk bij alles wat mens is uit de buurt blijven. Lukt hun dat echt niet, dan gaan ze gewoon heel apathisch naar de muur zitten kijken. Uit pure stress gapen en geeuwen ze. De namen Rehlein en Bahar hadden ze al en ik denk dat de lichtste Rehlein is en de donkere Bahar. Het is een pure gok want de informatie hierachter is ons niet helemaal duidelijk. Het zijn beiden teefjes en mijn kennis van de Oekraïense taal is ontreikend om iets van info te kunnen halen uit hun paspoorten. Luisteren of reageren doen ze überhaupt nergens op! Je kunt de honden bijna horen smeken om de terugkeer naar hun veilige haven; het kistje wat ze hadden.
Rehlein die zich tegen alles
aandrukt om maar te kunnen
ontsnappen aan de werkelijkheid.
Hun ‘kistgenootje’ Mama, de moeder van Rehlein, is voor de ogen van deze twee verscheurd door soortgenoten. Een uitermate traumatische ervaring……….
Verder kost het tijd; héél veel tijd. Want gewoon mijn aanwezigheid moet voorlopig het meeste werk doen. Mensen om hen heen. Zodat ze leren dat ze van mensen niets te vrezen hebben. Het moeilijke van alles is dat je de honden zo graag vast zou willen pakken, dicht tegen je aan zou willen houden en hun wilt laten weten dat het goed is. Nou, vergeet dat nog maar even…
Bahar. Rehlein.
Verder ga ik op zoek naar mensen die vrijwilliger een middagje willen komen zitten. Zitten en aanwezig zijn. De honden laten wennen aan het gezelschap van mensen, daarna zien we weer wel verder!
Update 11 november 2008.
Het blijken notoire slopers, niets is veilig op dit moment. Behalve hun speelgoed, dat blijft onaangeroerd. Van hun onderkomen had ik eerder deze week nog foto's willen maken, het leek wel een vuilnisbelt en dat terwijl het amper 15 minuutjes van tevoren allemaal nog bruikbare huisraad was geweest.
Juist omdat ik hun angsten van zó dichtbij meemaak verheugt het mij zeer dat in het 'asiel' in de Oekraïne, hun plaats van herkomst, een begin is gemaakt met het steriel maken van de dieren. En dat mede door de hulpgoederen die wij hun deden toekomen. We moeten de dieren daar ter plaatse helpen en hun huisvesting/leefomstandigheden drastisch verbeteren.
De operatiekamer en de
materialen. Het is allemaal
nog uitermate summier maar
vergeet niet dat de hulp aan
dieren in landen zoals de
Oekraïne nog volkomen
nieuw is.......
Het slopen gaat met pieken en dalen. Dingen blijven soms dagenlang onaangeroerd terwijl het dan ook opeens in 5 minuten grondig gesloopt kan worden...... We kopen ons arm aan botten en kluiven, alles ter afleiding.
Het neerleggen van snoepjes en kluifjes op hun oorspronkelijke slaapplaatsen lijkt ook vruchten te gaan afwerpen. Grotendeels worden behoeftes gedeponeerd op de daartoe bestemde plaatsen.....
Op zondag 23 november nemen we 'de gok', ze krijgen een 'buitenverblijf'. Een uitloopje van slechts een paar meter, we moeten klein beginnen.
Een onverwacht succes. Het uitloopje is nog maar nauwelijks 'gebruiksklaar' en de beide dames maken er al gebruik van. De rest van de honden is enthousiast en Bahar en Rehlein zijn nieuwsgierig, echter zonder enige vorm van agressie.
Op maandag 22 december hebben Chantal en ik de hondjes een riem aangedaan en we hebben er zomaar een beetje mee op de stenen gezeten voor hun onderkomen. We hebben ze ook even bij Sterretje laten kijken en ze stukjes over het erf gedragen......... Op dinsdagmiddag 23 december is na héél veel tegenvallers en extra werkzaamheden het Jochie bosje dan eindelijk 'hond-proof'. En op woensdag 24 december wagen we het erop. We brengen Bahar en Rehlein naar het Jochie bosje en laten ze daar los.......
Er is verwondering maar ook direct wel blijdschap.......
En wanneer je tegen die gekleurde dingen duwt gaan ze rollen.
Dat is best griezelig!
Dicht bij elkaar blijven en zover mogelijk uit de buurt
blijven van alles wat op twee benen loopt......
En dan waag ik het erop; ik roep mijn hulptroepen in.......
Onze gruwelijk wijze hondenmannen die wel tegen een stootje kunnen.
Herder Ace luistert als de beste en die bijt het spits af......
Gaat goed! Nu Remy de 'golden retriever' en ook dat gaat goed.
En sindsdien speelden ze ook al met Sterretje en gaan ze zo vaak als maar mogelijk naar buiten. Ze lopen zelfs kleine stukjes aan de riem!
Op vrijdag 9 januari 2009 vertrok Bahar naar dierenvriendin Christine Burgemeester om haar roedel van drie te completeren! Bahar is (nog) niet zindelijk maar gedraagt zich verder weliswaar nog wat verlegen maar zeker acceptabel! De honden Vos en Bentley, die na herplaatsing bij Christine ook een langdurige resocialisatie behoefden, zijn inmiddels uitgegroeid tot Bahars grote voorbeelden. Op zondag 11 januari is al geheel duidelijk dat ook Bahar hier haar permanente gouden mandje heeft gevonden.
Rehlein mocht op zaterdag 10 januari logeren bij haar grootste vriendin Chantal (en Jeroen). Dat vond Rehlein een waar hondenfeestje.
Het allerbelangrijkste is dat gedurende deze logeerpartij wel duidelijk werd dat ook Rehlein toe was aan herplaatsing als volwaardige gezinslid.
Rehlein bij Chantal en Jeroen thuis.
Ze ligt lekker op de bank, samen met
'haar mens'.
Rehlein blijkt liever/beter te reageren op de naam Zoey; dus nu heet ze Zoey. Gedurende enkele maanden verbleef zij in huis bij Jeroen en Chantal. Zoey is zindelijk! Helaas werken Jeroen en Chantal beiden full time en dat ook nog eens buiten hun woonplaats. Theo, een aardige buurman laat Zoey iedere dag uit.
In mei 2009 vond ook Zoey, voorheen Rehlein, haar definitieve gouden mandje! Zoals ik al eerder schreef; had Rehlein zelf een onmogelijke keus gemaakt en zich letterlijk en figuurlijk aan de voeten van Chantal geworpen. Het wonder is echter geschied; de moeder van Chantal die ook al een ander (klein) hondje heeft ging overstag en ze bleek in de ogen van Rehlein over exact dezelfde charmes te beschikken als Chantal. Het lijkt al met al wel een klein wondertje en soms wanneer ik net begin te denken dat iets echt volkomen onmogelijk is; gebeuren die.......... Op de foto's zie je Rehlein in haar definitieve nieuwe thuis!
Zoey.
Onze Oekraïense hondenmeiden, wat heb ik vaak met ze te doen gehad en nu zie ik ze alleen nog maar stralen van (honden)geluk! Ik word een sentimenteel oud wijf, want als ik dit zie kan ik wel janken van geluk.....
Bahar.
Beiden zijn inmiddels gesteriliseerd. Zoals u op de foto's kunt zien; voor Bahar en Zoey is het leven inmiddels één feestje. Het leven is voor hen beiden ten goede gekeerd! Vanuit de grond van mijn hart dank ik een ieder die voor het welzijn van deze twee honden zijn leven tijdelijk volledig op zijn kop heeft willen zetten! Natuurlijk volgen wij de beide hondendames levenslang op de voet maar we zijn nu in de volle overtuiging van hun voortdurende hondengeluk en sluiten dit hoofdstuk naar volle tevredenheid af! Maar nooit zal ik de hoge pieken en vooral de diepe dalen vergeten waardoor we gingen gedurende hun socialisatieperiode... Ik realiseer me terdege dat we terugkijken op het voltrekken van een wondertje! Het sterkt mij des temeer in mijn visie dat we voor dit soort bange honden de situatie ter plaatse in het land van herkomst moeten verbeteren; de socialisatie, omvorming tot gelukkige huishonden van dergelijke bange hondenzieltjes is haast een onmogelijke opgave!